Artikels

Kerst, meer dan een feest? (Geplaatst op 16/12/2013)

Kerstversiering in de straten, lichtjes verlichten ‘s nachts de stad, kerstbomen geven fleur aan de omgeving, een schaatsbaan en kerstkraampjes doen de bevolking bij elkaar stromen, om ook weer te kunnen genieten van een warme chocomelk of een glühwein in de vrieskou. De stad Oostende, die twee verschillende levens kent, lijkt even op te leven. Geweld lijkt weg te ebben en tolerantie naar elkaar kent grote hoogtes. Maar waarom? Heeft Kerst nog de betekenis die hij vroeger droeg of is het beeld helemaal vervormd? Vraag het op straat aan de mensen. Ze zullen je nog kunnen vertellen dat kindje Jezus werd geboren, maar ‘waarom’ en wat die geboorte zo speciaal maakt, blijkt voor velen een raadsel!

Kerst?Door de jaren heen is Kerst een commerciële activiteit geworden en we laten ons al te graag op onze gevoelens inwerken. Familiefeesten met veel eten is het toppunt van deze periode, om dan nog maar te zwijgen van de extra vrije dagen die het oplevert. Maar hoe zit het nu werkelijk met dat Kerstfeest? Het Engelse woord “Christmas” geeft het al deels weer: de komst van Jezus Christus naar deze wereld! Niet zomaar een komst, maar God Zelf, Die zijn Zoon naar de aarde stuurde om een bijzondere taak te volbrengen.

Geboorte? – Geen spectaculaire onthaal met vuurwerk, koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen die het kind aanschouwen… Nee, geboren uit de maagd Maria, een gewone vrouw, die eenvoudig beschikbaar wilde zijn voor Gods plan met haar leven. Een baby gewikkeld in doeken en gelegd in een kribbe, omdat er geen plaats meer was in de herberg. Gehuldigd door plaatselijke herders. Gekomen uit de hoogste hemelen naar de donkerste plek: de aarde. De geboorte is hierdoor een fysieke ontmoeting van de Heilige God met de zondige wereld. Hij wist dat het een lijdensweg zou worden waarbij Hij helemaal alleen kwam te staan, oog in oog met mensen die ‘Kruisigt Hem!’ schreeuwden.

Waarom? – Jezus, Hij die de mens heeft gered van de macht van de zonde. Niet wij, die schreeuwden om hulp, maar Gods initiatief om datgene wat wij telkens weer kapot maken te herstellen. Kerst doet ons er weer bij stil staan dat het God was Die naar ons toe kwam. Jezus heeft het leed van de wereld aangetrokken, het lijden op zich genomen en biedt ons daarom een nieuw begin aan. Maar wat betekent het dat ‘Jezus de zonde heeft gedragen’? De mens koos voor zichzelf, vond zijn ‘ik’ belangrijker dan zijn relatie met de Schepper. Hierdoor was de mogelijkheid van contact met God verbroken omwille van God, Die Heilig is, en de zonde niet kan aanschouwen. God wilde die weg herstellen en liet Zijn schepping niet in de steek. Door Jezus is de weg weer open en heeft de geestelijke dood geen vat meer op ons. Gods belofte is dat Zijn kinderen eeuwig met Hem zullen leven. Een nieuwe wereld, waarbij de duistere wereld is verbroken en de duivelse machten zijn vernietigd.

Toekomst? – Gods belofte reikt verder dan de mens ooit kan beseffen. Hij heeft belooft alles weer nieuw te maken. Honger, ziekte, eenzaamheid, uitputting,… deze dingen zullen allemaal zijn einde kennen, maar de heerlijkheid van God zal eeuwig zijn! Totale vernieuwing van de wereld is niet ons doel, maar Gods belofte. Hij vraagt enkel van ons naar die belofte te leven met de hoop op een nieuw begin. De donkere nacht zal verdwijnen en een nieuwe dag zal aanbreken, maar wees voorbereid!

Voor mij? – Dit geschenk en deze belofte mag  jij aannemen! Je mag weten dat het veel gekost heeft, dus koester het en laat je dankbaarheid zien door je handelen. Laat Kerst een feest zijn waarin niet ‘jij’ centraal staat, maar de Schepper van hemel en aarde, Heerser over deze wereld; Hij heeft alles in Zijn hand. Laat je niet verleiden door het materiële, wat de wereld biedt, of de twijfels, die zij uitspuwt, maar houd je vast aan Zijn belofte!

T.H. – Ichtus Brugge Oostende

Allerzielen (geplaatst op 4/11/2013)

Op 2 november was het Allerzielen. Voor veel mensen een nogal doods verschijnsel uit lang vervlogen tijden. Maar is dat wel zo? En stel dat Allerzielen nog wel leeft, heeft deze traditie van het gedenken van overledenen protestanten iets te zeggen? EO Visie-redacteur Carola van Ruiswijk ging op zoek naar de rol van Allerzielen in haar leven.

“Wat zou opa genoten hebben van dat jongetje,” zegt mijn schoonmoeder als haar jongste kleinzoon weer een rare streek uithaalt. We vergeten opa zeker niet en staan jaarlijks stil bij zijn sterfdag. Maar hem uitgebreid gedenken met rituelen en symboliek… nee. Zijn graf bezoek ik nooit. Omdat een graf me niet veel zegt of doet, maak ik daar – onbewust – geen tijd voor. Een kaarsje aansteken voor een overledene was niet gebruikelijk in de kerk van mijn jeugd en doen we ook in onze huidige gemeente niet. En zo blijft er maar weinig over van wat je ‘rouwen’ zou kunnen noemen. Is dat, zonder dat ik het doorheb, ongezond? Doe ik mijn overleden geliefden daarmee tekort? Mezelf? Of mijn medemensen die nog leven?

Brievenbus  – Op internet lees ik dat Allerzielen bezig is aan een comeback. Niet in de kerk, staat erbij vermeld, ‘ze verandert als gevolg van individualisering en secularisatie’. Daardoor ontstaan nieuwe, persoonlijke vormen van gedenken. Een kleine greep: soms zetten mensen een brievenbus bij een graf, compleet met engelenvleugels, om de post voor de gestorvene naar de hemel te vliegen. Geplastificeerde krabbels op een graf kan ook, of kitscherige engelen die berichtjes vasthouden.

Verschuiving – Terwijl ik lees, groeit mijn irritatie. Een brievenbus met vleugels, telefoonlijnen om voicemails voor overledenen in te spreken, kom op zeg! Toch past dit in de huidige tijd, waarin volgens onderzoeker Thomas Quartier een verschuiving plaatsvindt in het herdenken van de doden. Quartier is docent rituele studies en deed onder meer onderzoek naar christelijke uitvaartliturgieeën. “Er komen steeds meer rituelen waarbij de doden zelf de geadresseerden zijn,” stelt hij vast. “Tijdens ons onderzoek hoorden we steeds vaker dat achterblijvers nog een brief of mail willen sturen. Of ze richten een website in waarop mensen nog iets kunnen zeggen tegen een overledene.”

Symbolisch – Het is niet aan mij om te oordelen over de manier waarop iemand rouwt. Toch zit het me niet lekker, al die communicatie richting de doden. Ook is dat niet de vorm waaraan ikzelf behoefte zou hebben. Gerard den Hertog, hoogleraar ethiek aan de Theologische Universiteit Apeldoorn, bevestigt me daarin. “Als je gelooft dat een geliefde in Christus geborgen is, weet je dat hij er op een bepaalde manier nog is. Maar in het bijbelboek Leviticus staat dat je de geesten van de doden niet mag zoeken.” Quartier stelt daarom voor dat kerken ruimte geven aan gelovigen die de behoefte hebben om iets te zeggen tegen hun overledenen, zonder daarbij hun theologische opvattingen op te geven. “Maak duidelijk dat het gaat om symbolische communicatie.”

In Memoriam – Geen communicatie met overledenen, wel hen gedenken. Samen, in de kerk. Bestaat dat ook nog? Ja, en tegenwoordig is dat ook steeds meer in protestantse kerken te vinden. Zo werd in Kampen op zaterdagmiddag een herdenkingsconcert gehouden: In Memoriam. Een middag met vrije inloop en een slotconcert, laagdrempelig en voor iedereen vrij toegankelijk. Luthine Postuma, zangeres en dirigente, nam daartoe het initiatief. “In diverse kerken worden overledenen de laatste zondag van het kerkelijk jaar herdacht. Dat is waardevol en moet zo blijven, maar ik hoop dat deze middag juist verbindend werkt, over kerkmuren heen. Muziek en ontmoeting zijn daar uitgelezen middelen voor.”

Advent – Muziek kan ook veel emoties oproepen, maar In Memoriam wordt geen treurige bedoening. “Allerzielen is vooral een gedenkdag. Anders zou het verdriet jaar na jaar weer op je afstormen. Niet vergeten en niet vergeten worden, daar gaat het om. Een dag ook waarop je stilstaat bij je eigen wortels; door wie ben je geworden wie je bent? De stemming van de middag wordt hopelijk rustig en informeel, dus niet beladen en rouwvol.” Zo’n herdenking op of rond Allerzielen is een mooie opstap naar de Adventsperiode. “We geven veel concerten en elk jaar merken we als koor dat we ineens weer die vrolijke, verwachtingsvolle Adventstijd induiken. Als je eerst ruimte biedt aan herdenken, en dat samen doet, kun je goed de Advent in. Ook mensen die een verlies hebben geleden.”

Troost – Geen poppenkast, maar samen herinneren: Luthine werpt een ander licht op Allerzielen. Als ik vervolgens Hella van der Wijst bel, sta ik versteld van de overeenkomsten tussen wat deze twee vrouwen – de een van protestantse, de ander van katholieke huize – me vertellen. Op Allerzielen presenteert Hella een speciale tv-uitzending, en de avonden daarvoor is het programma De Laatste Woorden te zien. Hiervoor maakt Hella portretjes van mensen die een graf komen bezoeken. Allerzielen heeft voor haar persoonlijk betekenis. Het feit dat je jaarlijks samen gedenkt, vind ik mooi. Dat geeft zoveel troost, evenals de rituelen. Een kaarsje aansteken als teken van hoop, een bloem op een graf als teken van liefde. Dat zijn kleine gebaren met grote betekenissen.” Ook Hella geeft aan dat Allerzielen niet per se verdrietig is. Gedenken kan ook prettig zijn. “Voor mijzelf is herinneren vaak positief. ‘O ja, dat heb ik van mijn moeder,’ denk ik dan bijvoorbeeld. Jammer dat ze er niet meer is, maar ik vind het fijn om eraan herinnerd te worden wie ze was.” Officieel is Allerzielen zelfs een katholieke feestdag , weet Hella. “Dat is het: een feest van troost. Met Allerzielen vier je namelijk wie iemand was. En vieren doe je samen. Dat maakt Allerzielen zo bijzonder.”

Kwartje – ’s Avonds loop ik naar buiten, de laagstaande herfstzon in. Ik kuier over ons bedrijf, dat mijn schoonouders samen hebben opgebouwd. Uitkijkend over de wei, denk ik na over wat ik nu van Allerzielen weet, en over de vraag waarom ik nog steeds weinig voor uitgebreid rouwen voel. Ineens valt het kwartje. Ziekte en lijden, dat vindt ik moeilijk. Maar als dat erop zit en iemand is bij God, is het goed. Dan kan ik diegene loslaten, in de vaste hoop dat we elkaar straks weerzien. Misschien is dit een idee: met Allerzielen vier ik het leven van de mensen die ik heb gekend; de rest van het jaar vier ik dat ze bij God zijn.

Bron: http://www.eo.nl “Een zoektocht naar allerzielen” door Carola van Ruiswijk

Tweemaal Gered (geplaatst op 1/11/2013)

Tweemaal gered (23 november 1996 vlucht 961) – Het was eind 1996. Predikant Andy Meakins en zijn vrouw waren met een vliegtuig van Ethiopian Airlines op weg naar een zendingsconferentie in Kenia.

Aanvankelijk wees er niets erop dat de toekomst voor hen, maar ook voor anderen in het vliegtuig, een dramatische wending zou nemen. Zonder problemen steeg het vliegtuig op, maar kort na het opstijgen drongen drie mannen de cockpit binnen en onder bedreiging van een ‘bom’ bevalen ze de piloten naar Australië te vliegen. Op zo’n verre vlucht was het vliegtuig echter niet voorbereid. De gezagvoeder smeekte de kapers een tussenlanding te mogen maken, omdat de brandstofvoorraad ontoereikend was. De kapers weigerden dit en zeiden dat ze liever hadden dat het toestel in de oceaan zou neerstorten. Toen de brandstofmeter bijna niets meer aanwees, maakte de piloot via de intercom aan alle passagiers bekend dat hij een noodlanding zou proberen uit te voeren op het water van de Indische Oceaan. Het was aan iedereen in het vliegtuig duidelijk dat de kans om dit alles te overleven niet groot was.

Een voor een vielen de motoren van het vliegtuig uit. Sommigen werden door paniek overmand. Andy Maekins bleef echter rustig. Bij het uitvallen van de laatste motor zag een stewardess dat een aantal mensen met hem aan het bidden was. Tijdens de val van het vliegtuig stond Maekins op en zei: “Ja, we gaan sterven; dit wordt de laatste mogelijkheid om Jezus Christus te leren kennen. Als u Hem nu niet gelooft, is er geen weg meer terug. Als u Hem belijdt, zult u Hem dadelijk ontmoeten in de hemel”. Hij ging de rij langs en vertelde over de blijde boodschap, diverse mensen kwamen naar voren en baden of Jezus hun Heer en Meester wilde zijn. In totaal gaven 20 mensen hun hart aan de Heer. Eén van hen was de stewardess. Kort daarop stortte het vliegtuig in de oceaan. 123 van de 175 passagiers kwamen hierbij om het leven. De stewardess en Andy Maekins vrouw overleefde dit alles. De stewardess getuigt: “Tijdens de vlucht ben ik tweemaal gered: van de lichamelijke en geestelijke dood”.

Bron: Wegwijzer oktober 2013

Advertenties